Getuigenis 1

Hallo.
Ik ben nu 21 jaar. Toen ik 14 was is mijn vader plotseling overleden.
Hij had zelfdoding gedaan...
Heel mijn wereld stond op zijn kop.
We waren zo gelukkig en ons pap was niet depressief of zo.
Waarom?
Mijn moeder is na een paar maanden ingestort en werd opgenomen op een PAAZ.
Ik en mijn, 2 jaar jongere, broer gingen bij familie wonen.
Na een klein halfjaar kwam ons mam weer thuis.
Ik deed erg veel thuis. Ik maakte de deur open, ik poetste en was een steun voor iedereen.
Iedereen vond het knap hoe ik het deed....

Maar 6,5 jaar later ging het opeens niet zo goed met mij.
Ons mam had de draad weer opgepakt, en het gaat, over het algemeen, erg goed met haar.
En ook mijn broer zat lekker in zijn vel.
Altijd zei ik "ik kan het wel alleen, ik kom er wel".
Maar nu was ik 'aan de beurt'.
Ik kon het allemaal niet meer alleen.
Huilen, praten.
Het is zo moeilijk.

Ik ben aan de ene kant ontzettend boos op mijn vader omdat hij ons zo in de steek heeft gelaten.
Aan de andere kant 'troost' ik mezelf met het feit dat we het zo goed en leuk hadden toen hij er nog was.
Mensen begrijpen je vaak niet, hebben vooroordelen, weten het beter.

Het is zo moeilijk om mensen te vertrouwen.
En uit zelfbescherming kap je elke relatie af waarin je, in jouw ogen, gekwetst wordt met kleine dingen.
En "echte" vrienden zijn er maar weinig...
Ik heb even therapie gevolgd.
Echt geholpen heeft het niet.
Ik moet het toch zelf doen.
Mensen luisteren wel en proberen zich wel in te leven, maar zullen nooit weten wat je voelt.
Ik kan er nu beter over praten, vooral met mijn moeder.
Nooit heb ik iets tegen haar gezegd, om haar te sparen, ze had het toch al zo moeilijk.
En als het niet goed met haar ging, ging het ook niet goed met mij.

Het gaat nu goed met me. Ik praat meer over mijn gevoelens en schrijf erover.
Ik heb al 2½ jaar een lieve vriend, en we hebben plannen om samen te gaan wonen.
Ik heb een vaste baan, waar ik met veel plezier werk.

Toch zou ik graag in contact komen met mensen die ook een ouder zijn verloren door zelfdoding.
Om te praten en elkaar aan te voelen.
Om te weten dat er mensen zijn die je echt begrijpen.

Getuigenis 2

Hoi ik ben Natasja en ben 15 jaar oud.
Ik wil graag mijn verhaal vertellen aan jullie.
Ik was 11 jaar toen mijn vader stierf, de meesten kinderen verliezen hun ouders door een ziekte of plotseling.
Bij mij is het iets anders gegaan mijn vader en moeder waren op 29-01-98. 12,5 jaar samen en dat zouden ze vieren. Ik moest de dag erop naar school dus ging mijn moeder en vader vroeger naar huis voor mij.
Toen we thuis waren ging ik naar bed, mijn moeder ook want het was al twaalf uur en ik moest om 8 uur op en mijn moeder ook...
Ik heb nog gehoord toen de deurbel ging bij ons, en goede kennissen mijn vader feliciteerden met zijn vrouw, ze vroegen ga je nog wat mee drinken? Mijn vader noemde een café op, maar daar wou die vrouw niet heen. Daar was het saai zei ze. Toen noemde zij ze de naam van het café waar ik ook mijn communiefeest had gehouden.
Mijn vader stemde in, en ik hoorde hoe mijn vader de deur achter zich dicht trok.
De dag erop was mijn vader niet thuis gekomen.
Mijn moeder bracht mij naar school en ging naar haar kennis waar ze die dag had afgesproken. Ze had mijn tante gewaarschuwd als zij iets hoorde dat ze dan gelijk moest bellen. En zo kreeg ik te horen dat mijn vader die nacht was vermoord, ik kon niks meer zeggen of doen.
Mijn eigen vader, dat kon niet waar zijn.
Nu bijna 4 jaar verder zijn we er nog niet echt overheen.
Mijn moeder heeft wel sinds 5 maanden een nieuwe vriend, en ze is nu gelukkig aan het worden.
Het is een hele lieve man maar dat gun ik haar ook..