Hallo,

Een vriendin van mij is kort geleden haar tante verloren. Ze heeft haar tante gevonden in de positie waarin ze zelfmoord heeft gepleegd (klinkt heel stom, maar ik kan het anders niet verwoorden). En nu heeft ze hele veranderlijke buien. Ze wil praten maar alleen met mensen die de "juiste" dingen zeggen. Ik wil haar alleen graag helpen. Alleen weet ik niet zo goed hoe ik het dan moet aanpakken. Ik vroeg me daarom af of jullie me konden helpen?
Wat is altijd het goede om in dit soort situaties te doen of wat heeft jou geholpen?

Suzanne

Dag Suzanne,
bedankt voor je mailtje. We vinden het mooi van jou dat je jouw vriendin wilt bijstaan in het verwerken van wat ze heeft meegemaakt. Veel geduld en een luisterend oor zijn de belangrijkste zaken die je daarbij nodig hebt, denken wij. Je vriendin zal tijd en ruimte nodig hebben om al de gevoelens die dit bij haar oproept een plek te geven. Belangrijk is vooral dat je al die gevoelens kan laten zijn: verwarring, ontkenning, boosheid, verdriet, schuldgevoelens, ... het zal waarschijnlijk allemaal aan bod komen. Als je vriendin internet heeft, of de mogelijkheid om ervan gebruik te maken, zouden we het volgende willen adviseren: er bestaat een website voor na(ast)bestaanden van zelfdoding: www.werkgroepverder.be. Op die site is er oa ruimte om haar verhaal te doen en om te reageren op verhalen van anderen - mensen die min of meer hetzelfde hebben meegemaakt. Ook kan ze in contact komen met deze mensen, als zij dit wil. Deze site lijkt ons zeker iets om te doen. Je vriendin is daarnaast natuurlijk ook welkom om met ons te chatten over haar ervaring en alles wat daarbij komt. Maar even belangrijk is de steun die jij haar kan geven hoor! En 'het juiste' is in deze altijd 'het juiste voor haar', en dat is niet altijd duidelijk.
Daarom...als je twijfelt: vraag haar wat ze nodig heeft. Trek niet aan haar, maar nodig haar uit om met haar verhalen te komen, op haar eigen tempo. Dat zijn zo'n paar tips die we je kunnen meegeven. Maar vooral ook: zorg goed voor jezelf tegelijk!
We wensen je het beste toe, Suzanne, enne... ook jij bent vrij om met ons te chatten over jouw ervaringen hé. Altijd welkom!

Jupiter, namens het team van Slachtofferchat



Hoi, Ik heb een hoop problemen: - ik word gepest, en ik weet niet waarom - ik mis mijn oma die vorig jaar is overleden nog steeds enorm, ik geraak er niet overheen - ik snij mezelf in mijn pols als de psychische pijn te veel word - mijn mama begrijpt mij niet. Ze vind dat ik overdrijf als ik mijn problemen op school vertel. Ze gelooft mij niet. - ... Ik ben gewoon wanhopig en weet niet meer wat ik moet doen, als mijn leven zo doorgaat, blijf ik snijden. Alstublieft help mij!

bieke

Hallo Bieke,
Je hebt het inderdaad wel moeilijk hé. gepest worden kan heel erg zijn. Ik denk dat je juist was om met iemand op school hierover te praten. Heb je een 'groene leerkracht', een speciale leerkracht die aangeduid is om pesten te verhelpen? Zo niet zou ik toch eens aankloppen bij de mensen van het CLB als dat kan, of je klastitularis. Pesten gaat meestal niet vanzelf over en kan inderdaad heel veel pijn doen.

Heel logisch dat je je grootmoeder nog veel mist. Het is ook niet zo lang geleden hé. Kan je hierover met iemand praten? Gedeeld verdriet is makkelijker om dragen. En praten is in ieder geval veel gezonder dan jezelf beginnen snijden. Je kan ook met ons chatten. ik weet dat je geluk moet hebben om iemand van ons te pakken te krijgen. Vanaf het moment dat we online gaan staan er vaak een aantal mensen te wachten. Volhouden zou ik zeggen. Je kan natuurlijk ook eens naar een Jongeren Advies Centrum (JAC) stappen in je buurt. Op www.jac.be vindt je adressen uit je buurt.

Signus, namens het team van Slachtofferchat

hallo,

Ik vind het heel fijn dat je via msn kan praten over je problemen. Ik ben goed geholpen. En kan er dan meestal goed over praten. Ik hoop dat deze site lang blijft

Cathalie
Mijn naam is Sarah en ben 16 jaar. Vorige week ben ik mijn beste vriendin verloren aan een verkeersongeluk. Zij en haar vriend werden aangereden door een vrachtwagen, zij reden op een scooter. De dag nadien, de donderdag, is het ons meegedeeld op school, de hele klas was er kapot van. De lessen zijn die geschorst. Diezelfde middag zijn we haar nog gaan opzoeken in het mortorarium, ze lag daar zo stil, net sneeuwwitje in een glazen kist, want dat was zo, Dorien had zwart haar en lag daar in een glazen kist. We zijn heel goed opgevangen door de school, maar nu zou ik graag nog met andere jongeren in contact willen komen die zo iets hebben meegemaakt, als dat mogelijk is? Groetjes sarah
Hallo Sarah,
Wat erg dat zo iets gebeurd hé. Ik hoop dat jullie allen veel steun vinden bij elkaar. Als er jongeren zijn die dit lezen en met Sarah in contact willen komen om hierover te praten kunnen ze een mailtje sturen naar info@slachtofferchat.be. Wij bezorgen dan het mailtje aan jou,Sarah. Misschien vindt je op de volgende sites ook wel iets waar je wat aan hebt: www.missingyou.be (met een hele boel links naar andere sites) www.achterderegenboog.nl

sterkte, Signus